Ήμασταν γύρω απ' το τραπέζι με φαγητό και κρασί. Μουσικές, μυρωδιές και αβίαστα χαμόγελα. Η ζωή στα καλύτερα της και εμείς κάτω από 25. Γυρίζω σπίτι και δεν έχει άλλο. Η ζωή ζει μονάχα γύρω από ένα τραπέζι με δυο τρεις ανθρώπους να το σκαλίζουν. Λίγο να απομακρυνθείς, πάει.
1 σχόλιο:
τι κρίμα που αυτή η απομάκρυνση μόνιμη, πολλές φορές γίνεται...
καλό σου ξημέρωμα!
Δημοσίευση σχολίου